Stelwe waren die nacht op de fiets gesprongenjij achterop het kinderzitjekleuterarmpjes rond mijn middelik hevig trappendlongen die zwoegenkilometers makend en afstand vergrotendzigzaggendgebruik makend van lantaarnloze veldwegenen begroeide waterkantenverdwijnend in onvindbaarheid maar ik fietste niet met je wegik sprak troostwoorden die niet hielpenhield je vast met armen en benenen liefdeomdat ik bang was, laf wasen omdat…Read more
Mama, als we nu gaan, zijn we dan onvindbaar?
