Stelwe waren die nacht op de fiets gesprongenjij achterop het kinderzitjekleuterarmpjes rond mijn middelik hevig trappendlongen die zwoegenkilometers makend en afstand vergrotendzigzaggendgebruik makend van lantaarnloze veldwegenen begroeide waterkantenverdwijnend in onvindbaarheid maar ik fietste niet met je wegik sprak troostwoorden die niet hielpenhield je vast met armen en benenen liefdeomdat ik bang was, laf wasen omdat…Read more
‘Jij bleef wie je bent’die gedachte schiet door mijn hoofdbij het zien van al die verklede lui in vrolijke kleurenals kind zei jewaarom moet ik mij verkledeniemand anders zijnik ben toch gewoon ik?op die foto van joudie vreselijk harde fotojij, in het zwart tussen al dat schemergroenschilder ik de mooiste kleurenen mijn tranen vormen een…Read more
Na vier jaar en negen maanden precies vandaag ben ik helemaal versmolten met het feit dat Kjell niet langer bij me is in een aards lichaam. Dat betekent niet dat ik hem niet mis. Zijn slungelige lijf, zijn onhandige knuffels, zijn puberbuien. Hij is overal. Als ik aan het klungelen ben op de pc ‘hoor’…Read more
Ik keek naar beneden en zag een grote holteik zag gerafelde, bloederige randenpus droop langs mijn benenen ik beseftenee, is wistdat ik de leegte moest vullenmet alles dat kon helende lach van een kleinkindzijn handje in de mijnezijn (h)eerlijke antwoordende eerste zwaluwen en hommelsbomen vol bloesemsgesprekjes met jouw broer en zusseneindeloze wandelingen tussen bomen langs…Read more