Stel
we waren die nacht op de fiets gesprongen
jij achterop het kinderzitje
kleuterarmpjes rond mijn middel
ik hevig trappend
longen die zwoegen
kilometers makend en afstand vergrotend
zigzaggend
gebruik makend van lantaarnloze veldwegen
en begroeide waterkanten
verdwijnend in onvindbaarheid
maar ik fietste niet met je weg
ik sprak troostwoorden die niet hielpen
hield je vast met armen en benen
en liefde
omdat ik bang was, laf was
en omdat het gewoonweg niet kon
maar stel ik was gaan fietsen
zou jij dan nu
samen met mij
kapucijners met appelmoes en spek eten
beter verteerbaar en lekkerder
dan schuldgevoel
Mooi zus, er is niets zo destructief als een schuldgevoel.
Het brengt ons niets er veranderd niets, we hebben ons best gedaan,
Als we maar eens terug konden in de tijd…..
Jij hebt dat goed gedaan ❤️🌹
Rationeel weet ik dat lieve vriendin, nu mijn hart nog xxx
Lieve Eva,
Ooit voel je wat je rationeel al weet, tot dan en erna sterkte met het gemis! Liefs renee