Hoewel ik mijn brein bewust
probeer voor de gek te houden
lukt het mij niet echt, want
het rammelen aan mijn hart
is niet meer te loochenen
voelbaar in elke porie, waardoor
het schrijven over de aanloop
naar de datum waarop alles
transformeerde niet genoeg lijkt, maar
jij helpt op een typische manier
en maakte jouw aanwezigheid
kenbaar aan een lieve vriendin, dus
bij het openen van de pot
is er kort even een schok
niet lang, het was veel te lekker
In het eetcafe keek ik rond
mensen van allerlei allooi
dun en dik
sjofel of sjiek
nors of spontaan
ik had mijn vooroordelen
ik keek naar de buitenkant
en vond er wat van
tot ik ineens bedacht
dat in elk van die lijven
een hart klopt
toen pas zag ik de mens
in zijn geheel
en
wist
wij zijn allemaal hetzelfde
Hoopvol naar bed
tenslotte zag jij mij
jankend als een wolf
met haar poot tussen
de metalen tanden
van de wolvenklem
worstelend
je hoorde mij smeken
kom in mijn dromen
alsjeblieft
kom
het is te lang geleden
mijn ogen verlangen
naar je
om niet te spreken
over mijn armen, mijn hart
Telkens wakker wordend
wanhopiger bij elke
draai
weer niet
waar blijf je
ben je
wanneer
toe
zie je mij niet
hopeloos het
ochtendgloren zien
van weer een dag
zonder jou
en met jouw afwezig zijn
rest mij niets
dan mijn poot te likken
de pijn te verduren
tot de komende nacht
Je boom staat
je hebt gezien dat ik de lichtjes drapeerde
dat ik vloekte omdat alles in de knoop zat
inclusief ik
je zag dat de punaise viel
en alleen jij weet waar hij ligt
ik niet, op handen en knieën
kroop ik snikkend rond
kwaad op de punaise, mijzelf,
onze plannen die zoveel verdriet
met zich meebrachten dat er geen
kerstmissen genoeg zijn om te stelpen
je keek toe hoe ik de houten sterretjes
vastprikte in het veel te harde hout
hop, punaise krom
je moeder kan sakkeren als de beste haha
de kaarsjes die ik aanstak
laten de glitter extra schitteren
dat is dan mooi meegenomen
in de feestmaand
kind, ik mis je
hoorde je mij fluisteren
en hoewel ik de ‘waarom’ vragen niet meer stel
komen de ‘daarom’ antwoorden toch als vanzelf
mij eraan herinnerend dat ik weer vasthoud
dat loslaten beter is
wel onbarmhartig moeilijk maar toch
het is plausibel dat ik tijd heb om te oefenen
dus dat doe ik tijdens het optooien
van jouw boom
misschien dat schuimkransjes helpen