wandelend door heuvelland
besef ik dat niets heb geschreven op jouw geboortedag
ik zweet van de klim
de zonnewarmte
of omdat ik mij schuldig voel
wat had ik kunnen schrijven
dat ik je mis
dat je 27 zou zijn geworden
dat je vast een ander kapsel zou hebben
maar wel met hetzelfde dikke donkere haar
misschien zou je inmiddels kleding dragen met kleuren
ik schreef niets
ik was op pad met je zus
afleiding bij de dierentuin
met melige spelletjes
in onze broek piesen van het lachen
dit kind is tastbaarder dan jij
sorry
ik eet bramen, handen vol
en jij bent, zoals altijd, overal
wijze stilte is soms mooier dan wijze woorden ,
mooi Eva
Stilte zegt ook veel. Dank je Peter x
Het ontastbare is soms zo “tastbaar”
❤️
Tastbaar, en ook weer niet. Soms is het vertrouwen even weg.. xxx
Die komt wel even binnen! Liefs
Schrijven helpt om het weer weg te laten vliegen 😉