wandelend door heuvellandbesef ik dat niets heb geschreven op jouw geboortedagik zweet van de klimde zonnewarmteof omdat ik mij schuldig voelwat had ik kunnen schrijvendat ik je misdat je 27 zou zijn gewordendat je vast een ander kapsel zou hebbenmaar wel met hetzelfde dikke donkere haarmisschien zou je inmiddels kleding dragen met kleurenik schreef nietsik…Read more
als ik mijn kabeljauwfilet totaal verpest,volgens mijn lief die niet kan begrijpendat ik vis pas lekker vind als iegortdroog en met een zout korstjeop mijn bord ligt,mis is jou opeensjij die gebakken vis zo vond stinkenhevig protesterend kwam je dan naar de keukenmet een sjaal of de col van je trui over je neusom het…Read more
Je was er in de vlinder die
dwarrelend voorbij kwam terwijl
de speelgoedtent werd
opgezet
en de kleine grote vriend nietsvermoedend
een kus drukte op de
wond in mijn hart
je was er in elke omhelzing
die ik kreeg
in de voelbare liefde
de lach die weerklonk
je hielp mij om te genieten
even te vergeten
dat ik je soms een beetje vaak zo
godsgruwelijk mis
je was er ook in de ogen van
het kleine meisje
dat mij aankeek en huilde
voelend dat ik ongezien huilde in het plekje
dat alleen voor jou is bedoeld
daar waar ik mij terugtrek
als de golven over mij neerslaan
je was er in het ongeboren kindje
dat trappelde in de buik
van haar mama
zij is nu nog waar jij nu bent
een dimensie die ik vergeten ben
maar waar jij de weg
teruggevonden hebt
en jouw rust
je was er
Je boom staat
je hebt gezien dat ik de lichtjes drapeerde
dat ik vloekte omdat alles in de knoop zat
inclusief ik
je zag dat de punaise viel
en alleen jij weet waar hij ligt
ik niet, op handen en knieën
kroop ik snikkend rond
kwaad op de punaise, mijzelf,
onze plannen die zoveel verdriet
met zich meebrachten dat er geen
kerstmissen genoeg zijn om te stelpen
je keek toe hoe ik de houten sterretjes
vastprikte in het veel te harde hout
hop, punaise krom
je moeder kan sakkeren als de beste haha
de kaarsjes die ik aanstak
laten de glitter extra schitteren
dat is dan mooi meegenomen
in de feestmaand
kind, ik mis je
hoorde je mij fluisteren
en hoewel ik de ‘waarom’ vragen niet meer stel
komen de ‘daarom’ antwoorden toch als vanzelf
mij eraan herinnerend dat ik weer vasthoud
dat loslaten beter is
wel onbarmhartig moeilijk maar toch
het is plausibel dat ik tijd heb om te oefenen
dus dat doe ik tijdens het optooien
van jouw boom
misschien dat schuimkransjes helpen