Heen en weer
gaat mijn hoofd
links rechts links
mijn ogen dwalen over akkers
bermen en de horizon
meditatie, dat is het
terwijl ik zwerfafval in
de zak prop
dan ineens hoor ik
het geluid van een gans
één moment zoek ik in de lucht
tevergeefs
tot ik haar zie
de dame die haar neus snuit
ze had mij beet
Het blijkt eigenlijk kinderlijk eenvoudig (vloekwoord naar keuze)
ik kan jouw keuze aanvaarden maar niet jouw nooit meer in dit leven
die wreedaard die op de loer ligt weet ik vaak te ontwijken om uiteindelijk
een keer uitgeput te zijn, dat is zijn kans en hij neemt hem, uiteraard
krijsende uithalen van verdriet en pijn zijn tenslotte het voedsel waar hij op teert
Hij trekt en hij snijdt, met woeste halen zwiep ik hem weg tot hij opgeeft
met fluisterende woorden en grijnzend wegkruipt: “tot de volgende keer”
ik snerp hem na dat hij op moet rotten, val kapot, ik wil je niet meer
hoor je mij, je bent een monster, een gedrocht uit de spelonken
je hoort in de duisternis thuis, niet bij mij in het licht
Mijn ogen sluiten zich, ik zie rode pulsaties en langzaam zak ik weg
in de vergetelheid waar ik weet dat mijn ziel zich verweeft met die van jou
jij zegt zacht dat je mijn verdriet begrijpt, mijn tomeloze boosheid en twijfel
mama, je mist mij, dat heet liefde, en ik heb jou ook lief, al ontelbare eeuwen lang
we zullen nooit lang zonder elkaar zijn, denk aan mij vanuit die liefde
Nodig hem uit mama, voor een diner dansant, voer hem hapjes van verdriet en woede
geef hem absint gemaakt van jouw zoute tranen, tot hij dronken is van genot en
dans met hem, pirouettes en tango’s, walsen tot je duizelig bent mama,
dansen met het monster is de lijm die jouw hart heelt en je toestaat
het corsage van veldbloemen te ruiken dat hij voor je mee nam, hij weet wat je mooi vindt
Ik zal hem vragen mijn kind, mij kleden in mijn mooiste jurk, schoenen met hakken
mijn haren opsteken zodat de lok van inkt te zien is achter mijn linkeroor
en berusten in de cadans, swingen tot ik erbij neerval, berusting nabij
wanneer hij tenslotte volgevreten en afgebrand zich uit de voeten maakt zal ik licht zijn
het licht, voor mijzelf, voor jou, zelfs voor hem, die danser uit de krochten
Terwijl ik tussen akkers vol tarwe
fiets kijk ik opzij
op ooghoogte vliegt een bij
met dezelfde snelheid als ik
of dan ik
dat was altijd een discussie waard
tussen jou en mij
ik denk dat als goed is
dan is fout
En als het waar is dat jij even
in die bij zat
want dat voelde ik diep van binnen
dan heb je mij zien lachen
en horen roepen: wedstrijdje?
het blijkt dat jij, de bij
sneller bent dan ik
Terwijl ik verder fiets
gaan mijn gedachten
op en neer
net als de pedalen
je was er ik mis je je was er
ik mis je je was er ik mis je
de liefde is net zo groot
als het gemis dat ik voel
Een foto: dochter,
kleinzoon en
sterren-flitser
oogjes fonkelend van pret en
bewondering
verdrietig gemis bij haar
tegelijkertijd genieten om
het plezier
van de kleine man
mijn borstkas knijpt samen
En op de achtergrond een fotolijstje,
de roofvogel op jouw arm,
muts, dikke jas, ingevallen wangen
ik hoor je lachen, ergens in mij,
de holte in mijn hart zuigt zich vacuüm
en jij trekt
een gouden lijn tussen broer en zus
We willen
dat hij weet
wie zijn oom is
dit doen we vaker
staat geschreven in
het berichtje
Terwijl mijn oeverloos verdriet zich
hortend een weg baant tussen
ribben en strottenhoofd
voel ik dat ik weer iets minder kapot ben