Maanloos

Buitenkomend zie ik de maan in het kobaltblauwe
windstille zijn
ik voel een soort
zwoelte
om mij heen
zo’n vochtigheid die ervoor
zorgt dat een gedweilde vloer
je gevangen houdt op een stoel
om geen voetstappen te veroorzaken want
dan is al het werk voor niets geweest
de maan observeert mij
en niet andersom
vanavond kan ik er niet naar kijken
omdat morgen jouw geboortedag is
die ik voor de zesde keer geen verjaardag meer noem
eigenlijk zou ik al moeten slapen
niet hier zitten en het geluid van de toetsen
horen
en te voelen, teveel te voelen
mijn hart schrijnt op de bekende manier
laat ik toch maar mijn hoofd neerleggen
op koel katoen
en dit gevoel even naamloos laten zijn
of maanloos
zodat mijn hart alleen nog maar klopt