Daar doet ze het natuurlijk voor

Vandaag ging ik weer eens naar de stad. Maastricht is echt een gezellige winkelstad, en mijn doel was een rok te vinden en een cappucino te drinken. Dus hup, de fiets op. Mijn lijf protesteerde tegen mijn flukse gezwindheid, want er zit een verkrampte spier aan een van mijn onderste ribben. En ik negeerde deze. In de stad vond ik meteen in de eerste winkel een vrolijke wikkelrok. Hoeza! Het leuke second hand shopje, waar ik de rok vond, had ook nog eens goede muziek op staan. Fly like an eagle. Jeugdsentiment. Ik besloot even bij The Cotton Club binnen te gaan, waar amper iets van cotton te vinden blijkt. En ook twee andere grote zaken verkochten voornamelijk polyester spul. Zoals het een beetje grote keten betaamt, wordt er tegenwoordig vooral synthetische rommel verkocht, zodat het percentage plastic in de natuur en in ons bloed op peil blijft. Gemaakt door jonge slaafjes in een ‘vervanmijnbedland’. Die kleding, waarin je zweet als een otter, kost ook nog eens een flinke duit en gaat niet lang mee. Ik was dus zo weer buiten. Op een terrasje, heerlijk in de zon, bestelde ik een cappucino, die geserveerd werd met een klein glaasje advocaat met slagroom, een koekje én een blokje fudge. Hallelujah! Hierna liep ik terug richting fietsenstalling, en passeerde twee jonge vrouwen. Een van hen had geen BH aan. Ik word dan altijd blij, want ook ik heb zelden zo’n onding aan. Ik vind het dapper wanneer een vrouw het aandurft om tepelig door het leven te huppelen, zonder zich iets aan te trekken van de blikken van mannen (en vrouwen). Naast mij liepen een man en vrouw van middelbare leeftijd. De man had het ook gezien. “Zag je dat?”, oreerde hij verontwaardigd naar zijn vrouw. “Je kon gewoon alles zien!” Vrouwlief beaamde het en probeerde het gesprek over iets anders te laten gaan. Maar de man was nog niet klaar met zijn commentaar. “Je kunt net zo goed naakt gaan lopen. Iedereen kijkt. Daar doet ze het natuurlijk ook voor. Dat geeft haar een kick”. Ik was niet verbaasd over deze opmerkingen, wel verontwaardigd. Deze man reageerde alsof hem iets persoonlijks was aangedaan. Als ik BH-loos ergens ben, voel ik ook de blikken van mensen. Dan word ik best onzeker. Eigenlijk idioot. Ik draag geen BH omdat die mijn lymfe blokkeert, mij hindert en irriteert en omdat ik niet iets wil dragen omdat ‘het zo hoort’. Ik voel mij veel vrijer zonder. Het is wel vervelend dat er zoveel gestaard wordt, maar gezien het feit dat met het klimmen der jaren ook mijn ‘daarhebiklakaan’ gehalte groeit, wordt het wel steeds makkelijker.
Toen ik even later op mijn fiets zat, en met een omweg naar huis fietste, genietend van de lentezon, het groene gras, de fluitende vogels en de schaapskudde die ik op de heuvels zag, dacht ik nog eens terug aan het voorval. Hoe vreemd zit de mens in elkaar. Een oordeel vellen over hoe iemand er uitziet en/of wat iemand doet, zegt meer over jezelf dan over de ander. En toch doen we het allemaal, soms zonder het zelf op te merken. Zelfs het cursief gedrukte zinnetje omhelst een oordeel.
Zo zie je maar.