Auteur: Eva Knebel

Mama, als we nu gaan, zijn we dan onvindbaar?

Stelwe waren die nacht op de fiets gesprongenjij achterop het kinderzitjekleuterarmpjes rond mijn middelik hevig trappendlongen die zwoegenkilometers makend en afstand vergrotendzigzaggendgebruik makend van lantaarnloze veldwegenen begroeide waterkantenverdwijnend in onvindbaarheid maar ik fietste niet met je wegik sprak troostwoorden die niet hielpenhield je vast met armen en benenen liefdeomdat ik bang was, laf wasen omdat…Read more

Vervagen

Radeloos kijkend probeertze flarden te grijpenvan wat voor anderen zo gebruikelijk isze knikt afwezig bij een annekdotewiegt nerveus heen en weer wantde deur van haar geheugen is nagenoeg dichtdus veel is onbegrijpelijkze weet wie hij iszegt zijn naam met een cocktail van opluchting en ongeduldwie heeft mijn spullen afgepaktwe kunnen beter niet uit de kamer…Read more

Videootje

je verdwijnt en komt terugzwaait blaast een kushandje0:0014 secondenverrassing van de cloud‘herinneringen voor jou’staat erbij ik blijf terugzwaaienen kushandjes vangen zoals we vroeger deden

Te kort

de deur zwaaide open en daar stond jijnatuurlijk in het zwartrugzak om je schouderslosse lange golvende hareneen voller gezicht, een stoppelbaardjeje toonde gezond en fitik droom, dacht ik in mijn droom ik vloog in je armen “je bent er”, zei ik. ” ja”, zei je, ” voor eventjes”je hield me vastik dronk jouvoordat ik je…Read more