loodgrijze luchthardnekkige mistniets blijft gespaardvan het vochthoofd en hart zwaartoch moet er nog iets moois zijn dat klopt.
Kristallen parels
loodgrijze luchthardnekkige mistniets blijft gespaardvan het vochthoofd en hart zwaartoch moet er nog iets moois zijn dat klopt.

Iets laat mij, tijdens het eten
op staan en naar buiten gaan
in de schemerige dauw
druppels aan een web
ik veeg het uit mijn gezicht
dan hoor ik ze
chaotisch, luidkeels roepend
naar elkaar, ik zie
ze nauwelijks, te donkergrijze hemel
Melancholie met een hoofdletter
ik schiet vol, als altijd
bij het horen van trekvogels
de tranen doen mij denken aan jou
ik luister en tuur, ontroerd
een gevoel van ontluistering
tezamen met geluk
in de verte verstomd het geroep
in mijn hart niet
nooit

Hoewel ik mijn brein bewust
probeer voor de gek te houden
lukt het mij niet echt, want
het rammelen aan mijn hart
is niet meer te loochenen
voelbaar in elke porie, waardoor
het schrijven over de aanloop
naar de datum waarop alles
transformeerde niet genoeg lijkt, maar
jij helpt op een typische manier
en maakte jouw aanwezigheid
kenbaar aan een lieve vriendin, dus
bij het openen van de pot
is er kort even een schok
niet lang, het was veel te lekker

In het eetcafe keek ik rond
mensen van allerlei allooi
dun en dik
sjofel of sjiek
nors of spontaan
ik had mijn vooroordelen
ik keek naar de buitenkant
en vond er wat van
tot ik ineens bedacht
dat in elk van die lijven
een hart klopt
toen pas zag ik de mens
in zijn geheel
en
wist
wij zijn allemaal hetzelfde